حالا اگر طرف باز چند تا دلیل بیاره برای این به اصطلاح شاهکار بودن، مثلا بگه ترکیب فلان نت و فلان نت فلان حس رو ایجاد کرده و یه حالت مخملی ای شبیه فلان چیز به ما میده که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست و به قولی ما رو قانع کنه، باز قابل قبول تر هست برای من. ولی اینکه یک نفر بیاد بنویسه صرفا فلان کار لویی ویتون شاهکاره اصولا اعصاب خرد کنه.
من فکر میکنم صرف تعریف کردن به شیوه شاعران عصر غزنوی نیست که شما رو اذیت میکنه. بلکه بی بنیه بودن اون تعریف هست. حتی میشه یه متن نوشت که ف فبیولس عجب بوی پودر بچه ی جانسون اند جانسون آمیخته با فلان چیزی میده که آدم رو بلافاصله میبره به فلان جا و بعد با خوشحالی تهش اضافه کرد که عجب شاهکاری. و اون‌وقت این تعریف خوبه، و درسته.

عاشق تاپ نت یاس و مگنولیا و باتل قشنگش شدم. میدل نت چوبی ادویه ای کار به هیچ وجه صندل وود آزاردهنده ای نداره. یک کار دیزاینری هست با شفافیت متوسط. بویی بسیار آشنا بود برام. نتونستم به یاد بیارم من رو به یاد چه چیزی میندازه. ضمنا من هیچ عسلی از این کار نگرفتم. (تست من از تولیدات جدید عطر بوده.)

ممنونم ازتون

متنی پر از غلط و ...

والا من هم به شدت رایحه خنک میگیرم از این عطر. هر چند در حرم بویایی نت هایی چندان خنک یا آکورد فرش نداره

راستش من موندگاری عطر برام چندان مهم نیست

آه از این گل های بنفش فرو رفته در میان رگه هایی محو از چیزی خوش طعم. به این نتیجه رسیدم که با هر کس این عطر رو دوست نداره احتمالا در دراز مدت کنار نمیام. به همین سادگی. زیبای بنفش پیچیده.

در این روزهای پر تب و تاب ، سایت عطرافشان دوباره شد یکی از دلخوشی هام. هر چند حس و حال خوندن و نوشتن از عطر واقعا نیست، انگار همه ی این دل مشغولی ها مال یک زندگی دیگه، یک دنیای دیگه بودن. «پِر اینک» از برند ژولیت هز عه گان با بوی تازه و ترش و امبروکسانیش این روزها یکی از دلخوشی هام هست. روی پوست ساعتها و ساعتها باقی میمونه و انگار با پوست مخلوط میشه و به چیزی تبدیل میشه که از جنس پوست هست اما بهتر. تازه م میکنه و سر حالم میاره و در عین حال اصلا یک سیتروس تکراری و کسل کننده نیست. راستی، چطور باید بگذرونیم این روزها رو دور از همدیگه؟

یعنی چی «طرفدار بی بویی هستم»؟

به نظرم کمتر کسی ممکنه از دیووشن بدش بیاد. ضمن اینکه به لیرا هم خیلی شبیه هست. بله بهتون میاد چرا که نه.