«مبتدی ها این کار رو انجام میدن و به دیگران هم توصیه میکنن.» استفاده از یک لحن بسیار تحقیرآمیز و خشمگین وسط یک بحث که اصلا طرفش شما نبودین، بدون هیچ دلیلی! خیلی واضحه که عطر به خورد پوست‌خشک میره و اگر رطوبت پوست‌ کم باشه ماندگار نخواهد بود. برای اینکه پخش داشته‌باشه اول باید ماندگاری داشته باشه. وازلین و‌کرم مرطوب کننده‌های عادی ایرانی هم اصلا منظور نیست. کرمی یا روغنی که مطلقا رایحه نداشته باشه یا رایحه ش با عطر هماهنگ باشه. مثلا وانیلی برای عطر وانیلی، و‌غیره. نوع لوسیون و‌کرم خیلی مهمه که عطر رو خراب نکنه.

یکی از بهترین بازخوردهایی که در زندگی ام گرفتم رو از این عطر داشتم. برای رفتن به یک شام کاری تو خیابون های تفلیس قدم میزدیم و داشتم نهایت سعی ام رو برای برقراری ارتباط با چند خانم روس که انگلیسیِ چندانی نمیدونستند میکردم که یهو یکی شون که اصلا انگلیسی بلد نبود به یکی که کمی بلد بود اشاره ای کرد و نفر دوم بهم گفت میگه بوی عطرت عالیه. چیه اسمش؟ باتل کوچیک پونزده میل ارزشمندم رو از داخل کیف درآوردم تا ازش عکس بگیره، و اینطوری عطر شد واسطه ای برای برقراری ارتباط که زبان های بیگانه رو در شهری بیگانه تر درنوردید.

گَرده موآ (از من محافظت کن/ مرا در آغوش گیر) رایحه ای بسیار زیبا و شاهانه هست از گل های سفید، و به طور خاص گاردنیا. گاردنیای سنگین و رسمی ای که مشک و وانیل و بیس نت های قوی پشتش رو محکم کرده ن، و به این لحاظ وجهه ای از گل رو به تصویر میکشه که کاملا با گاردنیای لطیف و خنک ژور د هرمس گاردنیا و همچنین احتمالا با گاردنیا پتال ون کلیف متفاوت هست حضور ایلانگ ایلانگ هم به نظرم به وضوح احساس میشه و به درخشش گل های سفید کمک میکنه.

مناسب شب، غیر روزمره، برای تمام فصول، و بسیار ارزشمند. حیف که به دلیل بی علاقگی غالب ایرانیان به روایح گلی، جزء کارهای در دسترس از برند جووی نیست.

به نظر من بعضی از آدم ها به دلیل خشکی پوستشون یا اصولا شیمی خاص پوستشون اصولا کم پیش میاد عطرشون پخش بوی بالایی داشته باشه. چنین افرادی حتی بوی عرق شون هم خیلی پخش نمیشه. البته که کلا تو تولیدات جدید، شرکتها پخش بوی عطرها رو به دلیل حساسیت آدم ها کلا پایین آوردن. راهش همون چرب کردن پوست قبل از استعمال عطر هست به نظر من. و اسپری تکمیلی هر حداقل سه ساعت یک بار. البته که اطرافیانِ بی ذوق و بی قوه ی تشخیص هم میتونن دخیل باشن!

گویا به دلیل نت اسطوخودوس که سابق بر این بیشتر در عطرهای مردانه به کار میرفته بهش عطر بیزنس وومن ها و زنهای مستقل گفته میشه. ولی برای من هم همیشه عنوان بی ربطی بوده. آخه با اون همه وانیل! اساسا به نظر من خیلی بیشتر اغواگر هست تا پروفشنال.

ولله که مستحق این همه هیت نیست! روایتتون بیش از ۲۰۱۶ من رو به حدود سالهای ۲۰۰۸-۲۰۰۹ برد، مدل عطرهای دیزاینری ای که در اون دوره حکمروایی فیس بوک و پیش از شروع فیلترینگ ساخته میشدن، و هنوز هم جزء بهترین کارها هستن. با پخش بوها و ماندگاری های غول آسا. دوره ای که عطرها بوی کیک نمیدادن و همیشه وانیل با هزار چیز دیگه ترکیب میشد تا «پوشیدنی» بشه. لازم به ذکر هست که من ورژن بای نایت رو کمی بیش از اسکندل مادر دوست دارم.

میفهمم چی میگید. این حس رو من یه خرده با عطرهای پودری مشکی خالص نارسیسو داشتم کلا. ولی از دیگران هم سوال کنید آیا بوی عطرتون رو حس میکنن؟ به احتمال زیاد حس میکنن و خودتون نسبت به رایحه به هر دلیلی کر-بو شدید. گاها دیگران به این‌ جور روایح نارسیسو بازخورد خاصی هم ممکنه ندن چون نوع رایحه طوری هست که طرف ممکنه اصلا متوجه نشه شما عطر زدید، و حس کنه صرفا بوی خوب خودتونه. من هم با نارسیسو ادوپرفیوم (مکعب سفید) کمی این حالت رو داشتم و هم پیور ماسک. جفتشون رو از بس دوست داشتم زیاد اسپری کردم تا بو رو بفهمم، و باتل ها رو خالی کردم! ولی توصیه کلی ام اینه که روی پوست مرطوب (لوسیون بدون بو) اسپری کنید و فرصت بدید رایحه شکل بگیره. زیاد هم پاف نکنید که کربویی ایجاد کنه.

تعبیر رز سلطنتی رو‌ دوست داشتم

الین اسانس ابسولو یکی از عطرهای مورد علاقه ی منه و مدتی طولانی به عنوان عطر امضام درج اش کرده بودم. علی رغم این موضوع، هرگز متنی طولانی اینجا درباره ش ننوشتم و حتی باید بگم به طرز غریبی از توصیف ترکیب و سیر نت هاش عاجزم، یا حداقل اینکه چیزی که من احساس میکنم بسیار متفاوت هست با آنچه در عطرافشان ازش میخونم. به عنوان مثال، اسانس ابسولو برای من اصلا شیرین نیست، و اتفاقا کشمیر و زنبق نقش پررنگ تری توش دارند.
باری، بریم به سراغ الین مادر. واقعیت اینه که الین مادر رو من خیلی به تازگی کشف کردم. خیلی خیلی قبل تر یادمه یه کلون، یا چنان که فروشنده میگفت یک عطر شرکتی از الین در مغازه ای در سفری کاری به سرعین تست کرده بودم. چه شب خوبی بود! خنده های بسیار در بین کسانی که به من احترام میگذاشتند و بینشون راحت بودم. تا اون نسخه الین رو (که اصل هم نبود) تست کردم چشم هام گرد شد. موقع صحبت از الین همه از یاس صحبت میکنند، اما در این تجربه اولیه، الین برای من بیش از هر چیز امبری بود آمیخته به یاس. و بعد باز هم امبر و امبر. (بعدها که با کارهای امبری بیشتری آشنا شدم دیدم که امبر میتونه کهنه، نخ نما، و کسل کننده هم باشه.) امبری که میزد توی صورتت و هشیارت میکرد.

بعدها که اسانس ابسولو رو کشف کردم و دستم به نسخه قدیمی تری از الین مادر رسید دیدم که علاوه بر این چیز دیگری هم هست. تاریکی. تاریکی انگار نخی هست که کلیه الین ها رو (البته به جز تولیدات جدیدتری نظیر گادس) به هم پیوند میزنه. این ویژگی حتی در خصوص کارهای تابستانی تری نظیر فلنکر اُ سوبلیم وجود داره، سیتروسی و تابستانی، اما تاریک. این تاریکی رو درباره الین دوست دارم و همون چیزی هست که به دنبالش هستم. من دنبال این تاریکی ای هستم که توی صورت آدم ها میزنه.

در ادامه میخوام این نکته رو هم اضافه کنم که نوعی حالت بالزامیک و … چطور بگم… ترش درباره الین وجود داره. همون حس و حال ترشی ای که مثلا در سی آرمانی وجود داره (بدون اینکه این‌ دو تا الزاما ربطی به هم داشته باشند.) این حس بالزامیکی در الین مادر به تاریکی مطلق میرسه، اما در اسانس ابسولو اون حس کشمیری و زنبقی روی کار میاد. این رو هم در نظر بگیرید که تولیدات جدید ایلین بسیار ریفورموله شدن، در چندین مرحله متفاوت که پیش از این قطعی دردناک اینترنت من به تفصیل درباره شون مطالعه کردم. نسخه ی من مطلع به ۲۰۱۶ هست، یعنی پس از سومین ریفورموله. و من نسخه ای که مربوط به دومین ریفورموله بوده رو هم تست کردم (و خیلی بیشتر میخکوب شده ام.)
در پایان باید بگم که علی رغم اینکه من عاشق یاس در هر نوع و حالتی اش هستم، الین رو خیلی بیشتر از اونکه یه کار گلی و یاسی بدونم یه کار امبری میدونم. و حقیقتا متجبم که بعضی ها اینجا الین رو به دست گلی از یاس مانند کرده ن. البته که یاس اینجا هست، و بی نظیره. اما به طور مشخص، این ترکیب خاص یاس با امبر هست که الین رو اون چیزی کرده که ما امروز میشناسیم.

سلام جناب مدیر من هم سال نو رو به شما تبریک میگم و بی نهایت ممنونم از اینکه این پلتفورم رو هنوز علی رغم تمام سختی ها برای ما حفظ کردید. امیدوارم سال پیش رو سال بهتری برای همه مون باشه.

چه ترکیب جالبی باشه به نظر. زردآلو اصولا نتی هست که کم تو عطرها استفاده میشه.