رایحه به هیچ وجه ربطی به عرق نداره. حتی جنبه ایندولیک یاس قرار نیست حس عرق تولید کنه. قضیه به سادگی اینه که کسی که بوی عرق میداده روی عرقش الین زده بوده و شما الان یاد اون خاطره می افتید.

من همیشه خیلی کنجکاو بودم درباره ی این کار. مرسی از ریویوی خوبتون.

این کار اصلا شیرین و وانیلی نیست. آروماتیک و دریایی هست و فوق العاده هست برای هوای گرم و لب ساحل. واقعا کار قشنگیه و من که اهل شیرین و وانیلی ام دوستش دارم (با اینکه اینطور نیست.)

خب اینم که گفتین میشه دیت دیگه! دیتی زیبا در استان های شمالی کشور.

چقدررر هم باتل عجیبی داره!

زنده باد

من برای مدت بسیاری درباره ی لایک دیس کنجکاو بودم. تعداد بسیاری از یوتیوبرهای خارجی که دنبال میکردمشون از این عطر میگفتن، از اینکه حس خونه و «cozy بودن» میده. بعد که تستش کردم اول حس کردم ازش متنفرم، بعد حس کردم میخوام مال من بشه. یک بار هم از دکانت در سرمای زمستون فیدبک مثبتی گرفتم، و البته دوستی که بازخورد رو داده بود بلافاصله بعد از بو کردن خود دکانت گفت، «شهرزاد هنوز برای سن تو خیلی زوده که این عطر رو بزنی.» هنوز این جمله از دهانش خارج نشده بود که فهمیدم میخوام از این کار باتل داشته باشم. و باتلی به زودی مال من شد. به قول ناتالی ساروت در رمان افلاک نما، «حالا مال اوست، متعلق به اوست، خودش را توی آن نوازش می دهد، توی آن پناه میگیرد… او این طوری ساخته شده، می داند که فقط چیزی را که بتواند صاحب شود، چیزی را که بتواند مالک شود، قادر است با دقت و با عشق نگاه کند.»
لایک دیس با یک زنجبیل بسیار تند شروع میشه و زنجبیل تقریبا در تمام طول کار و در درای داون باقی میمونه. گیاه ایمورتل نقش بسیار مهمی‌ در کل کار داره. رایحه اساسا یک رایحه گیاهی-هربال هست بدون اینکه سبز باشه، یا بوی گل های رایج رو بده. شیرینی کمرنگی داره که‌ گویا از نت کدوحلوایی میاد. بسیار کار خاصی هست و فضا و حس و حال و‌ روحیه خاصی میطلبه پوشیدنش. برای من کمی هم یادآور بعضی خانم های کانادایی و فضای قدیمی خونه هاشون هست. ولی شاید توصیف تیلدا سوئینتن در این یادآوری تاثیر گذاشته باشه.
لایک دیس به هیچ وجه رایحه سیفی نیست. اصلا «عطرگونه» نیست. سن عطر به نظرم بالای ۴۰ هست و یا برای تمام کسانی که میخوان «هتی گینگ» آروم و مستقل درونشون‌ رو زنده کنن. من دوستش دارم!

یک روز غم انگیز بارونیه که با ترس و لرز بسیار اومدم سر کار. از گذاشتن ماشینم در کنار هر ساختمون رها شده و نیمه کاره ای میترسم. واقعا دلم نمیخواد این روزها بیام بیرون و این اجبار برای آمدن به شرکت امروز صبح عصبانیم کرد. لیبر پارفوم زده م بدون اینکه توجه چندانی بهش داشته باشم. همین!

آفرین پس از کودکی مشخص بوده به بوها توجه دارید. حالا جالبه که من خود بوی زنجبیل رو چندان دوست ندارم و تقریبا به هیچ قیمتی حاضر نیستم زنجبیل خام رو بخورم حتی موقع مریضی. اما در روایح و با ترکیب نت های دیگه عاشقش هستم. مثلا در لاو دیلایت و یا وُچه ویوای ولنتینو. اما اگر زنجبیل ترکیب نشده باشه و خیلی خام به نمایش گذاشته شده باشه (مثل تاپ نت like this از اتات لیبر درانژ، یه مقدار کنار اومدن باهاش برام سخت میشه.

سال گذشته یک دکانت ده میل از لاو دیلایت رو تموم کردم و امروز رفتم سراغ دومین دکانت. به نظرم مهم ترین چیزی که درباره این کار زیبای زنانه از آمواژ وجود داره ترکیب بسیار خوب، و ضمنا همه پسند، نت های مختلف با همدیگه ست. دقیقا نمیفهمی کجا و چطوری، اما یکهو میبینی از سمت و سوی گورماند به گلی و بعد به پودری پرتاب میشی، و از همون وسط ناگهان یاس قشنگی بیرون میزنه که زندگی رو برات زیبا میکنه و در عین حال هیچ چیز از گورماند بودن ماجرا کم نمیکنه. نت هایی که احتمالا حسشون میکنم دارچین، زنجبیل، یاس، وانیل، هلیوتروپ و رام هستند. من شکلات یا رز چندانی از این کار نمیگیرم.

به امید روزی که باتل قشنگی از لاو دیلایت راه خودش رو به زندگی من باز کنه…